Escapar desta xaula de cristal

Este poema, co voso permiso, quérollo dedicar á primeira persoa que o leu. Á persoa que leva aguantándome 16 anos. Aguantando todos os meus caprichos e levando con resignación todos os meus desprezos. Grazas mamá por estar aí todos os días.

Abafada,
síntome oprimida.
Quero escapar desta xaula de cristal,
poder respirar,
encher os meus pulmóns
do ar da miña terra.
Necesito ver o mar,
gritarlle ás ondas,
sentir a brisa nos meus beizos,
notar as súas caricias tranquilizadoras.
Durmir co seu son.
Soñar,
ser parte del.
Deixarme levar,
encherme de enerxía
para poder roper esta xaula de cristal.