O camiño

Despéxanse as neboas da noite

o camiño empézase a andar

neste mundo a raíña son

neste mundo o meu mundo reflexado está

neste mundo os meus soños non existen

Os meus son o mundo

aquí non teño que finxir

aquí todo o que quero está

Pero...o perfecto nin no meu mundo existe

As brumas volven

e camiño de hoxe xa se percorreu.

Xa está aquí!!!!!!!!!!!!!!!!

Xa vin a película tan desexada polos apaixoados do cómic X-men. Non decepciona para nada aínda que a idea que te fas ao ver o trailer non ten nada que ver co que despois te encontras no cine. Aínda que me apena moito pensar que remata aquí un ciclo e que quizás non poidamos velos máis en qrupo polo que nos consolaremo cos spin-off de Lobezno, Magneto e Tormenta aínda sen confirmar. Esperemos ata entón.

Unha fermosa canción

Aínda que non acostumo a escoitar este tipo de música, esta canción gústame.
Cada vez que me sinto dacaída, que sinto que non vou lograr as metas que me propuxen, escóitoa. É como unha inxección de optimismo, de motivación, transmíteme esa mensaxe que necesito oír:


Pódelo conseguir


Powered by Castpost

Ambigrama

Preséntovos o ambigrama que Homero nos fixo á miña prima Mónica e a min. Se vos fixades pódese ler, no primeiro caso, de esquerda a dereita Thamara e de dereita a esquerda Mónica.
No segundo caso, de esquerda a dereita Mónica e de dereita a esquerda Thamara.
Desde a miña ingnorancia explicovos en que consiste. Como podedes ver isto require unha gran axiliddade mental e moita imaxinación. Anímovos a que buceedes neste mundo tan peculiar.

Son freaky?

Encontrei en YouTube o trailer de X-men 3 que se estreara o 26 de maio.
Moitos me consideran unha freaky, pero, e que se o son?
Gústame, apaixóname todo aquilo que por uns minutos me faga olvidar o que me rodea: o odio, as vinganzas, as falsas aparencias, a pobreza, a falta de liberdade... o que chamamos a realidade. Porque de vez en cando preciso escapar e imaxinarme un mundo onde todos os meus soños se poidan cumprir e saber, que ao final todo acaba ben.
Por iso cando me chaman freky, dígolles: sí freaky, é que?

Bágoas

Bágoas, bágoas derramadas
dende o profundo da miña alma,
onde te aloxaches

Báboas, bágoas derramadas.
Parte xa, es unha ilusión .

Non existes.
Bágoas, bágaos derramadas.
Eras o meu soño,
convertíchete no meu pesadelo.

Bágoas, bágoas derramadas.
Enamoreime de alguén.
Alguén inventado
polas miñas bágoas.

Escapar desta xaula de cristal

Este poema, co voso permiso, quérollo dedicar á primeira persoa que o leu. Á persoa que leva aguantándome 16 anos. Aguantando todos os meus caprichos e levando con resignación todos os meus desprezos. Grazas mamá por estar aí todos os días.

Abafada,
síntome oprimida.
Quero escapar desta xaula de cristal,
poder respirar,
encher os meus pulmóns
do ar da miña terra.
Necesito ver o mar,
gritarlle ás ondas,
sentir a brisa nos meus beizos,
notar as súas caricias tranquilizadoras.
Durmir co seu son.
Soñar,
ser parte del.
Deixarme levar,
encherme de enerxía
para poder roper esta xaula de cristal.

Je suis desolée

Desolée
C'est dommage; je ne suis pas elle
Je t'avais donné de l'espoir
Je l'ai essayé
Ne ferme pas ton coeur
Fais-le à noveau
Je t'ai beaucoup aimè,
comme je n'ai jamais aimé personne
mais, c'est fini
C'est pas moi
Désolée

Onde te escondes?

Onde te escondes?
Sae xa, a tormenta foise
Non teñas medo,
eu estou aquí, protexereite.
Sae, non te agaches máis
estaremos seguros.
Prometocho.
Non volvera suceder,
nunca máis volveras ser ferido,
douche a miña palabra.
Sós, ti mais eu.
Non precisamos de ninguén máis.
Volve, ninguén máis.

A nosa gaita

Somos moitos os do norte os que non podemos evitar sentir algo especial cando oímos a gaita invocando as brumas, cando sentimos o seu son brotar inundando o ar de maxia.
A gaita é un instrumento de vento. A máis simple consiste nun tubo perforado -o punteiro- dentro dun odre-o fol- que reserva o ar. O ar entra polo fol a través dun segundo tubo que consta dunha válvula que impide a saída do ar que procede do gaiteiro que o ten entre os seus brazos, comprimindoo para manter o que se denomina "tempero".
A pesar do que moitos pensamos, a gaita ou cornamusa non ten a súa orixe nos pobos celtas. A súa orixe está difusa no tempo. As primeiras noticias da súa existencia remóntanse ao século VIII antes de Cristo, no norte da India. Máis tarde na Idade Media utilizouse para darlles valor aos soldados antes dunha batalla, pero caeu en desuso. Só nos pobos costeiros do norte e oeste de Europa seguiuse utilizando. Aqueles pobos conservarían o seu sonido e incorporaríano ao seu folclore, que hoxe definimos como celta.
Hoxe en día as gaitas evolucionaron ata acadar o nivel de perfección artística. O seu primeiro avance foi incorporarlle outro tubo que lle da unha nota continua e que é hoxe unha das caracteristicas típicas, o roncón.
Os primeiros foles eran da pel de pequenos animais tales como cabras, ovellas...
As gaitas modernas teñen foles de pel de ovella adobada, cortada dunha maneira determinada e máis tarde cosida. As máis cobizadas son as feitas con pel de ovella irlandesa.
Hai moitos tipos de gaita cuxo modelo intenta defender tradicións musicais. Así podemos encontrar gaitas de distintos sitios: a galega, asturiana, portuguesa , zamorana, escocesa, irlandesa, bretoa..., pero todas elas teñen en común algo, que teñen dobre lingüeta no soprete. Aínda que a galega se considera única por ter dous tubos, roncóns, fronte ás demais que presentan un ou máis de dous.
Pero iso si,todas sen excepción, defenden e dan espírito a unhas tradicións e valores históricos que seguirán vixentes no transcurso dos anos no son das súas notas.

A máquina da felicidade

A segunda tarefa

Presento esta máquina ao mundo como unha revolución para todos. Consiste en darche a felicidade que por algunha maneira non a podes ter. Funciona se pasas debaixo deste instrumento representado no debuxo e, con só desexalo, darache unhas pequenas pautas para poder lograr ese fin. Pero, como todas as máquinas, hai que ter precaucións. Tes que ter moi claro se es merecedor/a da felicidade e a costa de qué, porque as súas consecuencias poden ser tráxicas. Así que, se de verdade pensas que es merecedor dela ou cres que alguén o é, pásate un día por xunto da máquina, pero primeiro pregúntate: Merézoo?

O texto anterior pertence a unha actividade que nos própuxo Estíbaliz. Coa esperanza de descrubir en nos o novo Einstein, pero me parece que... foi así. Consistiu en cada un de nos inventásemos unha máquina coa que...bueno, poidamos solucionar as cousas que aínda non se solucionaro. E o texto anterior foi a miña proposta. Non está tan mal non? Ti que opinas?

Un texto en glíglico

A nosa terceira tarefa

Hoxe foinos encargada outra tarefa. Acal consiste en facer un pequeno texto inventado por nós en glígico. O glíglico consiste nun lenguaxe inventado polo arxentino Julio Cortazar, que sustitue palabras da lenguaxe normal por outra inventadas, pero que se entenden dado o contexto donde van. Polo que tócanos agora facer a nos o noso propio texto en glíglico. É iste e o que fixen eu:

Certo día da miña vida, estaba eu enfustiguiada ao meu echufisto, cando de súpeto sonou o lobifonutico.
-Si- contestei
-Ola son...- cortouse ou non me quere dicir quén é
-Si, dígame -contestei outra vez
-Tin, tin- colgaron

Volvín outra vez para o meu hipertramento, enfousticiar co meu echifisto. Pero...petaron á porta.
-Pero quen fostias é agora. Non poderei sentarme a gustiño.Fun cara a porta.

Cando cheguei, non había ninguén.
-Pero qué lle pasa hoxe ás lasoas, non teñen nada qué facer.
Dispúxeme de novo volver ó que estaba facendo, cando...alguén ou algo petou na ventá.
- Xa ta, vou saír fóra.
Cando saín pola porta, penseino duchi veces e collín unha socoxa.
- A ver quen é o gracioso
Cando estaba xa chegando á esquina, oín algo pero seguín de largo e esperei ó outro lado. De súpeto oín voces e dispíxeme a correr hacia eles coa socoxa na man.
- Alto.Ó final era o meu granchudo irmán cos seus asmunidos amigos que me querían gastar unha broma.
Bana broma!

13 de xaneiro do 1997

A nosa cuarta e ultima tarefa


Hoxe Estíbaliz propúxonos un día mais unha nova tarefa. Esta vez é un poema. A idea surxiu do poema escrito pola polaca Wislawa Szymborska " 16 de maio d 1973 ", que o escribiu inspirandose nun día calquera que non recorda nada, e polo cal, supón o que fixo. O que nos da a pensar se algun día olvidaremonos de algo que nos fixo sonrir hoxe, de ese paso que tivemos que dar para...momento que de verdad teriamos que recordar en vez malos momentos...que non.E este é o que lle entreguei eu.

Gustaríame recordar este día
que pra min suponse especial
pero non só deste, senón
liberarme desta amnesia que me impode recordaros
momentos felices da miña infancia
e que en cambio
recórdame que a perdín.
Ó millor cruceime coa miña alma xemelga
ou algo moito máis sinxelo:
deille esa apreta ó meu paique hoxe non me atrevo a darlle.
Tamén pregúntome se ese día
non miraría á miña nai
con rancor ou simplemente
con amor sabendo que nos levabamos
como agora gustaríame que fora.
Tamén se cando me miraba ó espello
sentíame a nena máis fermo
saxa que agora non o podo facer
pra sentir ver unha persoa falsa,
insignificante no mundo
no que o único que fago é interrumpir.
Tamén se algún día fun feliz.
Xa que a min o rato Pérez
non me levou a moa
senón a infancia
e non me devolveu o regalo
senón o que a partir daquel momento
sería a miña vida.
Por esa razón necesito
sumirme nun mundo de fantasíae
deixar voar o meu
verdadeiro eu, o meu pensamento
e escapar da realidade
para poder construír a miña vida.
Só hai un problema:ás veces confundo o límite

De que te acordas ti?

Hoxe empezamos un obradoiro con Estíbaliz Espinosa. Unha escritora licenciada en socioloxía e con vocación de actriz.

Este texo que vos presento a continuación, identifícase cun exercio que fixemos:

Lémbrome de...

Cando meu avó chegaba os domingos pola noite de cazar ulindo a jara...

Cando era pequena e ía comer spaguetti á casa da miña veciña...

Cando tiña pesadelos co monstro das algas....

Este pequeno texto refírese a un libro dun escritor francés que empezando je me souviens... escribiu todo un libro coas súas experiencias. Anímate e escríbeme o teu lémbrome de.... Espero o teu, eu xa puxen o meu.

A nosa primeira tarefa

Hoxe iniciamos un pequeno obradoiro, que só durará unhas cantas sesións, pero que as aproveitaremos ao máximo. Neste obradoiro realizaremos pequenos escritos referidos aos temas que nos propoña a nosa mestra temporal.
O propósito destes escritos é axudarnos a despertar ese bichiño que levamos dentro para que poidamos desenvolvernos pouco a pouco mellor na linguaxe escrita.
A nosa mestra temporal non é outra que Estibaliz Espinosa. Estudou socioloxía e ten experiencia no mundo da interpretación, xa que actuou en varias obras de teatro e ata unha curtametraxe.
A ver que imos facer

A miña presentación

Benvidos ao meu blog. Este blog é parte dunha tarefa de clase coa que pretemdo obter unha boa nota e ademais escribir esas historias que se che ocorren cando estás a piques de durmir ou cando te aburres cando esperas no dentista... Serei capaz de conxugar as dúas cousas?
Espero que poida conseguilo. Así que intentarei realizar as dúas cousas (escribir as miñas historias e as tarefas da clase de Técnicas de expresión escrita).
Espero que vos guste.